Fasecontrastmicroscopiedefinitie
Onbevlekte levende cellen absorberen bijna geen licht. Een slechte lichtabsorptie resulteert in zeer kleine verschillen in de beeldintensiteitsverdeling. Hierdoor zijn de cellen nauwelijks of niet zichtbaar in helderveldmicroscopie. Fasecontrastmicroscopie is een optische microscopietechniek die faseverschuivingen in licht dat door transparante monsters gaat, omzet in veranderingen in de helderheid van het beeld.
Het werd voor het eerst beschreven in 1934 door de Nederlandse natuurkundige Frits Zernikes.
Principes van fasecontrastmicroscopie
Terwijl licht door de cellen gaat, vindt er een kleine faseverschuiving plaats, die onzichtbaar is voor het menselijk oog. Bij fasecontrastmicroscopie worden deze faseverschuivingen omgezet in amplitudeveranderingen en kunnen verschillen in beeldcontrast worden waargenomen.
Fasecontrastmicroscopie werkt
Gedeeltelijk coherente verlichting geproduceerd door een wolfraam-halogeenlamp wordt door een collectorspiegel geleid en gefocusseerd op een speciale ring (genaamd condensorannulus) die zich in het voorste brandvlak van de subtrapcondensor bevindt.
Het golffront dat door de ringvormige ruimte gaat, verlicht het monster en wordt niet afgebogen of in fase afgebogen en vertraagd door de structuur en fasegradiënten die in het monster aanwezig zijn.
Het niet-afgebogen en afgebogen licht dat door de objectieflens wordt opgevangen, wordt geïsoleerd door de faseplaat in het achterste brandpuntsvlak en gefocusseerd op het tussenliggende beeldvlak, waardoor het uiteindelijke fasecontrastbeeld wordt gevormd dat in het oculair wordt waargenomen.
